Succesperiode

In mijn leven heb ik diverse periodes gehad dat men mij succesvol vond, en ik daardoor mezelf ook. Ik heb meerdere malen ervaren, dat als je echt iets wilt en je daar volledig op richt, dat je datgene (grotendeels) kunt bereiken. Zelfs als dat doel vrij onrealistisch lijkt. Zwarte band karate en 4^e van NLD in 6 jaar tijd; succesvolle sportschool gehad; ploegleider geweest van een profwielerploeg zonder noemenswaardige ervaring als wielrenner; binnen 5 jaar skileraar geworden na een eerste sneeuwervaring op mijn 30^e en binnen een aantal jaren een buitenzwembad rendabel kunnen krijgen wat voorheen grote verliezen maakte. Een eerste waarschuwing die ik kreeg, dat mijn aanpak niet leidde tot het door mij gewenste succes,  was kanker, maar zelfs dat kon mij niet ‘wakker’ krijgen.  Ik ‘vocht’ met succes en mensen om me heen hadden bewondering waarop ik mijn ziekte droeg. Waar ik wel gaandeweg achterkwam, was dat successen nooit de onvrede in mij  weg konden nemen.  Als ik weer iets ‘bereikt’ had, voelde het even goed, maar daarna kwam die onvrede weer sneller en heviger terug.

Bergafwaarts ?

Vanaf mijn 38^e leek het bergafwaarts te gaan, althans uiterlijk. Mijn relatie liep op de klippen, mijn ex-vrouw ging verder met de sportschool en bleef ook in ons huis wonen. Ik had geen sportschool meer die me ‘aanzien’ kon geven en ook geen eigen woning. Vanaf dat moment leken de dingen die ik aanpakte ineens niet meer zo succesvol. Met mijn inmiddels nieuwe vrouw (zij is overigens wel een enorm cadeau, maar zelfs dat wist ik nog niet destijds) begon ik een kledingwinkel, die ondanks al onze inspanningen, mislukte. Ook op sportief gebied, waar ik mezelf enigszins superieur achtte, ging het minder. Ik ontdekte het stapleven en ging mezelf nogal eens te buiten. Ik kwam flink aan, en de goede fietser, karateka, skiër van weleer, waaraan ik toch een stuk identiteit kon ontlenen, waren er niet meer. Ook in ons huidige bedrijf hebben we tijdens de crisis enorm moeten knokken om überhaupt ons hoofd financieel boven water te kunnen houden.

Of juist bergop?

Maatschappelijk gezien ben ik dus niet succesvol volgens de gangbare definitie. Ik ben 45 jaar en heb geen grote bezittingen of bedrijven waar ik ‘prat’ op kan gaan. Sportief gezien ben ik op dit moment middelmatig. Ons huidige bedrijf gaat nu de goede kant op, maar ik ben niet die ondernemer van weleer, die alles wat hij aanpakte, veranderde in goud. Desondanks ben ik nu meer tevreden, dan dat ik ooit geweest ben. Ik kan genieten van maatschappelijk succes, maar ik jaag er niet meer achterna, ten koste van alles wat het leven echt de moeite waard maakt.

Het geheim?

Nadat ik meer en meer doorkreeg, dat succes in de uiterlijke wereld je nooit blijvend tevreden kan maken, ben ik tijdens mijn ‘tegenslagen’ blijvend de innerlijke weg opgegaan. Ik zeg blijvend, omdat ik namelijk veel  eerder op het spirituele gericht was. Maar als dat te moeilijk of pijnlijk voor mij werd (ben als 21 jarige al als eens gillend gek uit een zen klooster weggelopen), koos ik toch maar weer eieren voor mijn geld. En stortte ik me weer voluit op een project in de buitenwereld, om me maar weer succesvol  te kunnen voelen.

Het is zoals het is

Vanaf mijn 38^e ging dat dus echt niet meer, en heeft ‘het leven’ ingegrepen. Alles, maar dan ook alles, wat er vanaf mijn 38^e (maar ook daarvoor) gebeurd is, heeft zijn nut gehad voor mijn ontwikkeling.  Alles waar ik identiteit aan ontleende en waarmee ik mijn ‘image’ omhoog kon houden, viel  van me weg. En in plaats van minder te worden, werd ik meer.  Meer Peter, en minder de rollen die ik mezelf aangemeten had.(rollen ben ik overigens nog steeds niet ‘vrij’ van, maar gelukkig herken ik ze, en kan er dan hartelijk om lachen) Hoewel ik waarschijnlijk niet langer als succesvol zal worden gezien, en dat voor het eerst in mijn leven ook echt niet meer belangrijk vind, ben ik voor mezelf succesvoller als ooit tevoren. Ik heb een geweldige vrouw en ben een liefdevollere echtgenoot, vader en zoon dan voorheen geworden. Ook de relaties met mijn vrienden hebben zich aanmerkelijk verdiept. En ik ben milder en vriendelijker geworden voor mijn omgeving. Maar deze kwaliteiten worden zelden meegenomen in de gangbare definitie van succesvol.

Waarom nu dit verhaal?

Onze maatschappij wordt gekenmerkt door een structurele ontevredenheid, zowel gezamenlijk als individueel. We streven altijd naar iets anders, iets meer, dan dat we nu hebben of zijn. En we hebben onszelf wijs gemaakt, of nog erger wijs laten maken, dat als we datgene wat we nastreven bereiken, dat we dan wel ‘gelukkig’ zijn. Maar dat moment komt nooit, zelfs niet als je die doelen bereikt. Wellicht herkennen mensen zich in mijn verhaal, en kunnen ze daardoor hun definitie van succes herdefiniëren. Een sleutelwoord hierin is tevredenheid. Overal waar je kijkt worden workshops gegeven, hoe je succesvol kunt zijn. Helaas wordt daar meestal niet bij verteld welk succes tegen welke prijs, of met welk (blijvend) resultaat. De reden dat deze cursussen en workshops nooit gaan werken, is dat de onvrede die je voelt in jezelf zit, en daar moet je ‘m ook oplossen. Misschien ben je allang succesvol, maar niet op gebieden, die we maatschappelijk ‘relevant’ achten. Of anders gezegd; in onze maatschappij kan je een ongelofelijke eikel zijn, maar als je toevallig leuk kan zingen, of tegen een balletje kan trappen, dan noemen we zo iemand succesvol. En kijken we daar wellicht nog tegen op ook. Of erger; willen we dat ook ‘bereiken’.

Succes kan wel tijdelijk de ‘pijn’ of  ‘ongenoegen’ in jezelf verzachten, maar  kan dat nooit blijvend.  Niet dat je niet van succes in de uiterlijke wereld mag genieten; sterker nog dat moet je. Maar als je er je identiteit aan ontleent, of er permanent naar blijft jagen, kom je vroeg of laat bedrogen uit. Vroeg of laat houdt dat succes op, en moet je het gewoon weer met jezelf zien te klaren. Het begint met acceptatie van je huidige situatie, inclusief alle ‘ellende’, mocht je die nu zo waarnemen. En als je jouw huidige situatie volledig geaccepteerd hebt (wat makkelijker  gezegd is, dan gevoeld), pas dan kun je gaan werken aan het realiseren van je dromen. Omdat dromen dan namelijk niet meer ingegeven zijn door de rol die je speelt, maar door wie je werkelijk bent. Maar wellicht heb je dan ook niet meer zoveel dromen en verlangens voor de toekomst, maar geniet je gewoon nu.

Succes ermee

Peter Verbeek

Want deze oprechte vraag zouden we allemaal graag beantwoord willen zien. Bij gebeurtenissen zoals in Noorwegen, worden we weer eens pijnlijk geconfronteerd met het feit ‘dat het zo niet langer kan’ en dat ‘de wereld’ zal moeten veranderen. De vraagstelling echter, zet ons m.i. op het verkeerde been. Want door ‘de wereld’ als uitgangspunt voor verandering te nemen, leggen we het probleem buiten onszelf, en al helemaal buiten onze persoonlijke invloedssfeer. ‘De wereld’ is verdorven, en moet veranderen, maar wie gaat hiervoor zorgen?’ We kijken vaak naar de ‘de politiek’ voor nog meer ‘maatregelen’ of naar ‘de anderen’ wiens overtuigingen overduidelijk ‘fout’ zijn. Maar zijn we hierdoor de afgelopen decennia al iets dichter bij de oplossing van conflicten gekomen? De wereld wordt steeds haatdragender en gewelddadiger. Dus wellicht wordt het tijd dat we allemaal, individueel, onze eigen verantwoordelijkheid nemen. En ons niet meer afhankelijk opstellen van de eventuele verandering van ‘de ander’, maar ons gaan afvragen: “Hoe halen we de haat uit onszelf?”

Een oproep aan iedereen om eerlijk naar zichzelf te kijken, waar hij of zij allemaal een hekel aan heeft, en op basis van wat eigenlijk? Want ook wij hebben allerlei (voor)oordelen over van alles en nog wat, en dat lijkt onschuldiger dan het is. Want hier zit namelijk de kern van het probleem. Begrijp me goed; niet dat ik wie dan ook vergelijk met die gestoorde mafkees in Oslo. Maar die mafkees kunnen wij niet veranderen, en helaas ook niet stoppen door nog meer maatregelen. Het enige waar we echt invloed op hebben is onze eigen ‘haat’. Weliswaar veel kleiner dan de haat van hen die aanslagen plegen, maar toch een kwalijk iets, wat aan de basis staat van steeds meer haat. En door deze haat te herkennen, en deze te veranderen, help je de wereld (maar ook zeker jezelf) meer, dan te wachten op verandering bij ‘anderen’, of deze zelfs te eisen.

Mensen die compleet normaal functioneren maar eenmaal in hun auto, alle hoffelijkheid laten varen, en zich ongegeneerd agressief gedragen. “Ja maar die klootzak rijdt toch ook niet door”. Mensen die een ‘hekel’ hebben aan hun buren en er nooit meer mee praten, omdat die de auto altijd op ‘hun plaats’ zetten. Mensen die hun eigen familie nooit meer zien, omdat ze dit of dat over hen gezegd hebben. Mensen die elkaar op internet voor rotte vis uitmaken, omdat hun mening niet aansluit bij die van de ‘anderen’. Voorbeelden te over; iedere dag weer. Kijk maar een avondje TV of lees de krant.

Iedereen is best in staat zijn of haar eigen lijstje te maken van mensen of dingen waar hij of zij een hekel aan heeft. En tevens ook om de afweging te maken of men daar echt iets aan wil veranderen. Wil je er niets aan doen, omdat je vindt dat ‘jouw haat’ gerechtvaardigd is, dan hoop ik dat deze haat jezelf niet ten gronde richt. Diegenen die er wel serieus werk van willen maken om ‘de haat’ uit zichzelf te halen, wens ik heel veel wijsheid en sterkte. En wellicht lijkt het in het begin ‘moeilijk’ om de haat om te zetten in meer begrip en verdraagzaamheid. Maar realiseer je dat ‘de haat’ vaak op niet veel meer gebaseerd is dan op een aantal ‘overtuigingen’, die je net zo makkelijk kunt vervangen door andere overtuigingen, die jou en de wereld beter dienen.

Peter Verbeek

In 1997 heb ik het genoegen gehad om een jaar als ploegleider in dit ‘reizende circus’ mee te mogen draaien. Dit ene jaar maakt me natuurlijk nog geen ‘expert’, maar een tweetal voorvallen wil ik graag delen ter illustratie van mijn mening dat ook toen al egoïsme in ruime mate aanwezig was, en soms zelfs gezien werd als een voorwaarde om in topsport te kunnen presteren.

In één van mijn eerste rondes, de Ruta del Sol, valt 40 km. voor de streep een renner van TVM. Alles en iedereen rijdt door en deze, in de sprint nog kansrijke renner, lijkt verloren voor een goed dagklassering. Renners die gelost worden zal ik nooit ‘bevoordelen’, maar in dit geval besluit ik om de renner achter de wagen te pakken. Met 80 km/uur met deze renner op mijn bumper breng ik hem terug naar de staart van het peloton. De renner sprint nog mee; wint niet, maar behaalt toch nog een goede klassering en dito premie. Als ik ’s avonds de uitslag in het hotel krijg, blijkt dat ik met deze actie een boete heb verdiend van 80 Zwitserse Francs. In plaats van me te bedanken en de boete voor mij te betalen, lacht de ploegleider van de bewuste renner me minzaam uit als ik de eetzaal binnenkom. “Dat menneke snapt de wielerwetten nog niet” lijkt hij te willen zeggen. De renner in kwestie is er overigens ook nooit op terug gekomen.

Een paar weken later in een Vlaamse voorjaarsklassieker is er de ene valpartij na de andere. Het is hectisch en op een gegeven moment zien we Frank Hoj op zijn kop een sloot induiken. Zijn eigen ploegleider is dan al voorbij. Wat mij op dat moment het meest verbijsterde, was het feit dat er voor mij op zijn minst 5 ploegwagens, die dit voorval ook gezien hebben, gewoon doorreden. Want, oh oh, er zou eens een eigen renner lek rijden. Wij stoppen en verwachten een zwaar gehavende renner aan te treffen gezien de enorme snoekduik, maar dat valt gelukkig erg mee. We halen die jongen uit de sloot, steken een nieuw wiel. poetsen ‘m wat schoon en helpen hem weer op zijn fiets. In alle consternatie zijn we buiten de karavaan gekomen en ook nu neem ik de renner weer mee en zet hem af aan de bezemwagen. Deze renner en zijn ploegleider bedankten me overigens wel persoonlijk achteraf.

Wat ik met deze voorbeelden niet wil zeggen, is dat ik nu een zo’n geweldig goede vent ben. Volgens mij vertoon ik normaal sociaal gedrag. Wat ik wil zeggen is dat de ‘waanzin’ ook toen al aanwezig was en dat de ‘menselijke maat’ ook toen al soms ver te zoeken was. Men beseft kennelijk, in het heetst van de strijd, niet altijd dat het ‘maar’ een sportwedstrijd betreft. Deze laatste gedachte lijkt haaks te staan op de ‘topsportmentaliteit’ en als dat zo is, hoor ik inderdaad niet thuis in topsport. De parallel met het dagelijks leven is gauw getrokken. Bij een ongeluk zijn “we” in staat desnoods over de stoep verder te rijden, want “ik” heb een heel belangrijke afspraak. Of iemand helpt je, maar de waardering daarvoor is minimaal. Denk maar aan het ambulance personeel, wat tegenwoordig regelmatig beschimpt wordt bij de uitoefening van hun hulp. De wielerwereld is wat dat betreft niet veel anders dan de maatschappij, alleen worden hier de excessen wat duidelijker, en voor het oog van de hele wereld, getoond. De oplossing? Ik heb hem ook niet pasklaar liggen. Ik zou het in ieder geval toejuichen als de al eerder genoemde ‘menselijke maat’ in de maatschappij, en dus ook in de (top) sport weer meer zijn intrede zou kunnen maken. En daarvoor zijn we allemaal, individueel, verantwoordelijk.

Peter Verbeek
Ex ploegleider Foreldorado-Golff

Wij mensen zijn “ons denken” zo serieus gaan nemen, dat we dat verwarren met wie we zijn. Alle mensen hebben de hele dag door gedachten, als een soort van stemmetjes in hun hoofd. Harder of zachter, één of meerdere, maar de meesten van ons zijn continue in gesprek met zichzelf. Als iemand dat hardop doet; is hij/zij schizofreen, en sturen we de persoon naar de psychiater. Maar feit is dat wij dat ook doen; alleen niet hardop. Dus er is alleen een gradueel verschil. De truc is om die stem(men) te leren waarnemen zonder oordeel. Want wie neemt waar? Ik kom daar later op terug.

Nagenoeg iedereen beschrijft zichzelf vanuit een verleden en hoewel dat veel kan verklaren, is het eigenlijk niet echt relevant. Iedereen heeft zijn levensverhaal. Ieders verhaal, en dus ook jouw/mijn “verhaal”, inclusief alle ervaringen en “pijn”, hebben waarschijnlijk geleid tot een idee over wie je bent. Ik noem dat voor het gemak ego. Ego wordt in onze taal vaak geassocieerd met mannelijk branie-gedrag, maar ego neemt allerlei gedaanten aan. Slachtoffer komt veel voor bij vrouwen. En “de spirituele ik” is ook in opmars de laatste jaren. Eigenlijk alle gedachten over wie je denkt te zijn. Hier kan ook “voelen” bij horen. Je hebt (in mijn beleving) namelijk authentiek voelen (soort intuïtie; dit is heel belangrijk om wel naar te luisteren) en voelen naar aanleiding van gedachten. Het laatste is een lichamelijke reactie (o.a. hormonen die afgescheiden worden) op je gedachten, en je ervaart dat als een gevoel. Dat is voor mij hetzelfde kaliber als denken. Maar dat “gevoel” helpt je wel als waarschuwing, of je gedachten een kant op zijn gegaan waar jij ze niet wilt hebben. Als je jezelf “niet goed voelt” is dat in heel veel gevallen niet te wijten aan de daadwerkelijke situatie NU, maar aan een negatief gedachtepatroon wat hieraan vooraf ging. Als je dat herkent, creëer je een keuze: Ik hoef me nu dus niet vervelend/kwaad/depressief te voelen. (of willekeurig welke andere niet functionele stemming je ervaart)

Ego kun je dus omschrijven als je dwangmatig denken (de stemmetjes) Dat voortdurende gemaal in je hoofd wat zich vooral met verleden en toekomst bezig houdt en dol is op problemen. Niet alle denken is per definitie “fout”, vaak zelfs heel nuttig. Maar als het door maalt, terwijl je dat op dat moment niet wilt, wordt het storend. Truc is niet om het dwangmatig denken proberen te stoppen, maar om vaker “de waarnemer” daarvan te zijn. Ik kan nu nog allerlei theoretische uitleg over dit principe gaan geven, maar dat helpt niet. Het liefst willen we nog 10 boeken lezen en er met elkaar over “discussiëren” maar dat brengt uiteindelijk weinig meerwaarde. “Het verstand” is daar overigens dol op; dat soort discussies. Ego wil namelijk “gelijk hebben” om zichzelf “beter” te voelen dan de ander. En gaat dus graag in discussie over de meest zinloze onderwerpen.

Mensen willen graag de uitknop van hun gedachten vinden, maar je moet de aanknop van je (bewust)zijn in gaan schakelen. Daar zijn vele manieren voor. Ben je bijvoorbeeld in staat je lichaam te voelen? Daarmee bedoel ik, dat jij je aandacht op (bijvoorbeeld) je voeten kunt richten, en daar dan ook de energie in kunt voelen? Als dat zo is, is dat de ideale poort tot meer bewustzijn/aanwezig zijn (jouw persoonlijke aanknop). Iedere keer als je dat namelijk doet, onderbreek je (ook al is het maar voor even) de stroom van gedachten. En zo “herover” je bewustzijn op het dwangmatige denken. En hoe meer je dit doet, hoe meer je in staat bent om als waarnemer van je gedachten op te treden, en dit minder serieus/zwaar te gaan nemen. Langzaamaan (bij sommige mensen snel; ik moet er daarentegen flink voor werken ) begin je daardoor meer rust in je hoofd te ervaren. Je kunt met een afstand naar een “probleem” gaan kijken. Je identificeert je er niet meer (volledig) mee. Ik bedoel niet relativeren overigens; ook dat kan helpen, maar is vooral wederom een mentale bezigheid. Het is mijn persoonlijke ervaring dat ook “de ander” waarvan wij denken dat hij/zij het probleem veroorzaakt heeft, erdoor verandert. En als dat niet zo is, omdat hij of zij (of beter gezegd zijn/haar ego) wel volhardt in de mentale stellingname, dan heb jij er zelf in ieder geval geen last meer van.

De momenten dat je echt “aanwezig” bent, zijn de momenten dat je je er niet over nadenkt. Nu gebeurt dat bij iedereen af- en toe toevallig, als je bijvoorbeeld zware(sport) inspanningen doet, of bij direct gevaar, of bij een bezigheid waarbij je je aandacht volledig bij hebt. Het “overkomt” ons, en dat zijn de momenten waarop we echt gelukkig/tevreden zijn. Maar dat vermogen tot tevredenheid kun je trainen, en dat moet je ook doen, want alleen dat is een permanente oplossing. Daarmee wordt je de “baas” over je gedachten, i.p.v. dat je gedachten jou overal mee naar toe nemen, en dus ook je gevoelens. Dat betekent niet dat er niets vervelends meer gebeurt in je leven, maar als je eerlijk naar jezelf bent zul je erachter komen dat 80-90% waarover je jezelf “druk” maakt, niets te maken heeft met de actuele situatie NU, maar dat het iets betreft wat gebeurd is, of mogelijk nog moet gaan gebeuren.

Aan iedereen dus “de taak” (als je dat zou willen) om zo vaak als je kunt opbrengen bewustzijn in je dagelijkse leven te brengen. Als je dat al zou willen gaat doen; leg de lat niet te hoog. In het begin kan 10 minuten per dag al moeilijk zijn; prima dan. Mediteren kan helpen, met je gevoel naar je lichaam te gaan, heel aanwezig zijn in het huidige moment (bijvoorbeeld door een routinematige handeling als stofzuigen eens heel bewust uit te voeren, en dan te volgen waar je gedachten heen willen gaan), concentratie op je ademhaling, in de natuur zijn, bepaalde muziek, etc.

Als je merkt dat je afwezig (dus “in je hoofd”) bent, kun je 1 van deze dingen doen. Maar alleen als je dat “in je hoofd zijn” als vervelend ervaart anders wordt het zo dwangmatig gebeuren. Bijvoorbeeld, op het moment dat je merkt dat je heel negatief bent; gewoon even 1-2 min concentreren op je ademhaling. Dat verlicht de lading aanzienlijk. Het kan zeker in het begin nog vaak (direct) terugkomen, maar dat wordt na een paar weken “oefenen” minder.

Het zoeken met je verstand naar “de uitknop” van je gedachten, is sowieso vrij kansloos want het (geconditioneerde gedeelte van je) verstand is zelf de veroorzaker van het ‘probleem’. Net zoiets als een junk leider maken van het drugsonderzoek of de pyromaan de brand laten onderzoeken. Traditionele hulpverlening richt zich op (analyse) van het probleem, terwijl ik dat juist niet aanraad. Je verstand houdt zich graag bezig met problemen en doet dat graag op momenten dat dat helemaal niet handig is. Je bent op een leuk feestje en je kunt die “zorgen” maar niet loslaten. Niet handig; lijkt me. Of tijdens sex aan je werk denken en tijdens je werk aan sex. Meestal ook niet echt bevorderlijk voor beide activiteiten. Dat wat je aandacht geeft maak je groter, dus focus zoveel mogelijk op wat je wel wil en hou je zo min mogelijk bezig met wat je niet wilt.

Of je de verandering naar meer aanwezigheid/hier&nu/bewustzijn moet gaan doen via mediteren, weet ik niet. Mediteren is één van de middelen waarmee je meer bewustzijn in je leven kunt brengen. Ik doe ook een aantal andere dingen, waarmee ik de “stroom van gedachten” onderbreek. Ik heb een aantal handelingen in mijn leven waar ik met volle aandacht mee aan de slag ga. Zodra ik me “neerslachtig” voel, is dat voor mij een wekker om me op mijn lichaamsgevoel en ademhaling te concentreren, waarmee ik met afstand naar dat gevoel kan kijken en me eventueel volledig op dat gevoel kan richten, zonder mezelf erin te verliezen. Ik loop met een steen in mijn zak, en zodra ik die steen vast heb, doe ik 2-3 diepe bewuste ademhalingen, onafhankelijk waar ik op dat moment ben. Daarmee kom ik even Hier & Nu en realiseer ik me, dat hetgeen waar ik me een minuut daarvoor nog druk over maakte, NU niet relevant is. Ik denk dat je zo nog een lijst kunt maken van 100 dingen, die voor iemand persoonlijk kunnen werken. Mediteren is dus voor lang niet iedereen de juiste poort. Zingen onder de douche, lachen, dansen (zonder belangrijk te vinden wat anderen van je vinden) sporten, de natuur in gaan, je hond aaien, je partner liefhebben: allemaal zaken die kunnen bijdragen aan ontwikkeling van je bewustzijn, mits met aandacht toegepast. Eigenlijk is aandacht het sleutelwoord. Ben je in staat je aandacht te sturen naar waar je ‘m wilt hebben en kun je ‘m daar ook houden?

Hoe bewuster je bent, hoe meer je “aangesloten” bent op de energie die er altijd is, en dan worden dingen (of welke richting het in moet met je leven) je vanzelf meer duidelijk. Je hoeft er niet (mentaal) naar te streven. Het “inzicht” komt vanzelf met het toegenomen bewustzijn. Nadeel is wel, dat we (ons ego) geneigd zijn om al snel te denken dat we al “heel wat bereikt hebben”. En we zijn tevens goed om onbewustheid vooral bij “anderen” te zien en te DENKEN dat dit niet op ons van toepassing is. In mijn optiek is het dwangmatig denken (in gradaties) van toepassing op 99 % van de mensen en het vergt moed dat onder ogen te zien en er aan te gaan werken. Het onder ogen zien dat jij het zelf ook doet; erkennen dus; is overigens wel de meest belangrijke stap. Als je die stap genomen hebt; namelijk (h)erkenning dat ook jij gedeeltelijk of grotendeels geleid wordt door dwangmatig denken, is er geen weg meer terug. Langzaamaan zal bewustzijn in je leven komen en zul je steeds makkelijker in staat komen om de waarnemer te zijn van je eigen gedachten. Je verstand zal je nog vaak vertellen dat het allemaal niet waar is, of heel moeilijk om te bereiken, maar de grap is dat er niks te bereiken valt. Je hoeft alleen maar stil te worden. En daarmee creëer je vrijheid in hoe je jezelf wenst te voelen op bepaalde momenten. Maar nog belangrijker is dat de momenten dat je aanwezig bent toe gaan nemen, waardoor je de altijd aanwezige energie kunt gaan ervaren. Dit is overigens voor kleine kinderen een heel natuurlijke staat. Alleen wij zijn niet meer (of veel minder) in staat om dat te ervaren omdat onze aandacht voortdurend wordt opgeëist door die mentale herrie.

Natuurlijk mag je reageren n.a.v. deze tekst; leuk zelfs. Maar ik ga bewust geen “discussie” aan. Het is geschreven vanuit mijn persoonlijke ervaring, en ik hoop dat het anderen kan helpen. Als je je niet herkent in deze tekst; of je vindt dat ik er volledig naast zit, vind ik dat jammer, maar ook prima. Het heeft mij na 40 jaar “zoeken” in allerlei richtingen, heel veel gebracht en dat gun ik iedereen. Ik wens iedereen dan ook veel succes bij het temmen van zijn paarden en ze aan te sporen in de gewenste richting!

Hartelijke groet,
Peter Verbeek

Iedereen wil wel ecologischer leven, maar weinigen zijn gemotiveerd om het ook te gaan doen. Waar moet je beginnen? Hoever moet je daarin gaan? Wat moet je laten en wat moet je doen? Als je naar alle geluiden luistert, vindt de één dit goed, terwijl een ander het bekritiseert. Het ecologisch bos lijkt vol te staan met bomen, terwijl het bos nog maar net is aangeplant.

Wat ons betreft begin je het beste eenvoudig en klein. OhKE & KO is een zoektocht, zonder kapsones, gestart op zoek naar inspirerende ideeën en producten welke je eenvoudig in de praktijk kan brengen. Het eerste idee is nu nog in conceptvorm en dus nog niet verkrijgbaar in een winkel. Maar wat nog niet is, kan nog komen! Jens Dyvik bedacht, voor zijn afstudeeropdracht van de Design Academie, de Green Cube en bracht Japanse traditie en Urban Farming bij elkaar.

Vruchtbare grond midden in de stad

Ecologisch leven midden in de stad is niet zo voor de hand liggend als het lijkt. Je hebt veel binnen loopafstand, waar een ander voor zou moeten rijden, maar het huishoudafval kan je alleen maar in de kliko gooien. De grote steden in Nederland hebben geen groene kliko, dus wordt het organische afval verbrand in plaats van gecomposteerd. Twerwijl je eerst goede potgrond kopen als je meer groen op het balkon of in je appartement wilt. Jens bedacht een oplossing om het organisch afval te composteren tot een goede vruchtbare grond, dat je meteen voor je eigen planten kan gebruiken. Hij ging zelfs nog wat verder. De Green Cube brengt mensen met elkaar in contact, zodat de sociale samenhang ook gevoed wordt.

Het geheim van de Bokashi emmer

Jens keek het idee af van de bokashi emmer. Deze emmer wordt veel gebruikt in Japan. Deze emmer verteert compostafval met behulp van wormen en andere organismen. Deze organismen zorgen ervoor dat het composteren zeer snel verloopt en zeer effectief. Er komt geen vervelende geur vrij, wat je wel vaker bij composthopen hebt. Je moet er wel wat extras voor doen, de kleine beestjes staan niet graag droog en hebben een gezonde appetijt. Op deze (Engelstalige)Wiki pagina lees je meer over de bokashi composteren. Jens heeft dit principe toegepast op een grote box. Bewoners doen hun organisch afval boven in de box, zelfs het papier (handmatig gesnipperd) kan erin. Dan moet van tijd tot tijd er wat gesproeid worden en na verloop van tijd ontstaat er onder in de box de vruchtbare grond. Die grond kan je prima gebruiken voor kuipplanten voor binnen en buiten.

De trend van urban farming

De Green Cube heeft alle gereedschappen in zich die je nodig hebt om het afval in de box te kunnen doen. Het afgelopen jaar heeft een prototype van de box gewerkt op het project de Natuursupermarkt. Dit nieuwe initiatief stelt bewoners in staat tijdens het zomerseizoen hun eigen groenten, kruiden en fruit kunnen verbouwen op een leeg bouwterrein in Eindhoven. Wil je meer weten over dit project ga dan naar de website van Natuursupermarkt.

De binnenkant van de Green Cube met alle noodzakelijke gereedschappen. Bovenin de bak is er plaats voor planten, zo kan je er een klein groentetuintje beginnen.

Jens kijkt met plezier terug op deze proef: “Dit lokaal initiatief van urban farming is precies wat ik wil stimuleren met de Green Cube.” Het mag geen verrassing zijn dat Jens zelf een enthousiaste deelnemer is van de Natuursupermarkt. Op zijn website staat een filmpje dat laat zien hoe zijn Green Cube werkt: www.dyvikdesign.com/greencube.

De Green Cube is één van de twee projecten die Jens Dyvik ontwierp voor zijn afstuderen. Hij ontwierp ook nog ‘Ref’ een polstoestel dat je helpt te luisteren naar je lichaam en bewust te worden van je gevoelens door de dag heen. Jens studeerde dit jaar cum laude af en ontving de Keep an Eye award voor zijn werk. Volgend jaar maakt hij een wereldreis via allerlei FAB Labs over de hele wereld om zijn kennis ten dienste te stellen van de projecten die hij onderweg aantreft.

Na mijn aanvankelijke scepsis t.a.v. Twitter (“ik wil niet weten wat Maxime Verhagen heel de dag uitspookt”), heb ik in februari 2010 toch maar besloten een bijeenkomst over dit fenomeen te volgen en vanuit deze kennis pas een oordeel te geven. Een twitter-account aangemaakt en gaandeweg enthousiast geworden over de mogelijkheden van dit medium.

[hiernaast de Tweetcard als wild ideetje van OhKE & KO]

Mijn “opbrengsten” van 7 maanden aanwezigheid op twitter:

• 1570 volgers en ongeveer evenveel mensen die ik volg
• Dagelijks leuke contacten over onderwerpen die mij aangaan en bezig houden, zowel zinnig als compleet onzinnig
• Minimaal 25 (leuke) mensen ontmoet die ik zonder Twitter nooit zou hebben leren kennen, zowel persoonlijk als zakelijk
• Minimaal 10 mensen zakelijk aan elkaar kunnen linken.
• Veel toegenomen aandacht voor campagnes van klanten van ons, meetbaar via o.a. google-analytics
• 1 project van een contact op twitter via mijn netwerk kunnen helpen aan financiering
• Voor een eigen campagne (t.b.v. een klant) 3 reclamebureaus gevonden die mee hebben gewerkt aan www.kansrijkmvo.nl
• Via bovengenoemd project in contact gekomen met The Hunger Project
• Gratis kaartjes aangeboden gekregen voor een gratis cabaret voorstelling
• Enorme uitbreiding (landelijk) van mijn zakelijke contacten,zowel op Twitter en vandaar naar Linkedin
• Een leuke opdracht vanuit een Twitter-contact die een vriend naar ons door verwezen heeft
• Een opdracht puur op basis van mijn berichten waardoor een bedrijf getriggerd raakte
• 5 goede bekenden weer gevonden na elkaar jarenlang uit het oog verloren te zijn
• Donderdag 28 oktober leuk laagdrempelig netwerk-evenementje georganiseerd en communicatie uitsluitend via Twitter; 15 deelnemers voor gezamenlijk ontbijt en bezoek Dutch Design Week.

En de “inspanning”? In uren gemeten gemiddeld zo’n 2-4 uur per week. Ik zie dit zelf niet als inspanning, want ik blijf online zo lang ik het leuk vind. Wat dat betreft zie ik twitter ook als een online-café. Ik hoef niet met iedereen te praten; ik kijk of er nog briefjes voor mij achter de bar liggen (@ en DM) wil niet weten wat er een uur geleden gezegd is of wat men 2 uur later nog gaat vertellen, ik volg de mensen en gesprekken die me interesseren, net als in het café. De mooie  vrouwen aan de bar, die er vanuit gaan dat iedere kerel iets van ze wil, laat ik lekker zitten. Ook de gesprekken die alleen maar over werk gaan, loop ik van weg.

Kortom; een leuk medium met veel mogelijkheden, maar dat is natuurlijk slechts mijn ervaring. Dus: bekritiseer Twitter niet voordat je het kent. Kan ik uit eigen ervaring zeggen…

Lowell Bryan doorbreekt de stilte met het artikel een geeft een waarschuwing en een concreet advies voor multinationals. Bryan zegt: Ga ervan uit dat “de huidige realiteit van globalisering zich niet continueert”. Hoewel het artikel niet dieper ingaat op de onderliggende oorzaken, durf ik te stellen dat McKinsey niet met deze boodschap naar buiten zou komen als er geen gegronde reden voor is.

In zijn werk ‘Small Is Beautifull’ legt Schumacher haarfijn uit dat onze economie (ook in de jaren zeventig van de vorige eeuw) slechts kon bestaan omdat er goedkope olie beschikbaar was. Hij zei ook dat deze bron een keer opdroogt. Sinds 2009  verbruikt de wereld meer olie dan het oppompt en hoewel we er nog niet veel van merken, kunnen we niet boven onze stand blijven leven.

“Scenarioschrijvers moeten rekening houden met het ondenkbare”, beweert Bryan in zijn artikel. Hij zegt niet wat hij hiermee precies bedoelt. Vast staat is dat we leven in bijzondere tijden. Neem eens de tijd om over onderstaand artikel na te denken. Wat betekent het voor jou? Hieronder tref je de samenvatting van het artikel gepubliceerd in McKinsey Quarterly van 21-10-2010.

Multinationale ondernemingen moeten voorbereid zijn op nieuwe financiële crises op mondiale schaal. Dit stelt Lowell Bryan, directeur van McKinsey te New York. Volgens Bryan zullen toekomstige financiële crises en schokken het tempo versnellen waarmee de onbalans in mondiale economische activiteit verdwijnt tussen de geïndustrialiseerde wereld en de ontwikkelingslanden.

Executives van multinationals zullen in hun bedrijfsvoering derhalve rekening moeten houden met nieuwe schokken. En wel op vier manieren. In de eerste plaats moeten executives ervan uit gaan dat de huidige realiteit van globalisering zich niet continueert en dat ze hun strategieën periodiek zullen moeten herijken om te voorkomen dat ze irrelevant worden. Voorts moeten ondernemingen hun risicomanagement aanscherpen, maar daarbij ervoor waken dat ze overgekapitaliseerd, overvoorbereid en overliquide worden.

Ten derde moeten ondernemingen zich bezighouden met scenarioplanning gericht op het ‘ondenkbare’. Bijvoorbeeld op tektonische verschuivingen in valuta-waarden, het uittreden van sommige landen uit de EMU-zone of het failliet gaan van insolvente staten. Ten slotte moeten multinationals ophouden met anticiperen op de komst van de emerging markt als grootmacht, maar dit als een feit accepteren.

Is dat een gevolg van onrust of onvrede, of zie je de mogelijkheden en kansen in de markt? Ik denk dat een je voor jezelf begint omdat je ziet waar het beter kan (en beter moet). Het is een positief protest. Je wilt niet langer deel uitmaken van een systeem dat weeffouten heeft. Je gaat op zoek naar kansen. Het is niet alleen een protest, zelfstandig worden betekent dat je een bijdrage aan (het zoeken naar) een oplossing wilt leveren. Dat zijn voor mij de twee elementen van een activist: Protest en Actie.

Je bent ondernemer geworden om meer greep te krijgen op jouw toekomst, minder afhankelijk te zijn van anderen en om kansen waar te maken. Elke dag bewijs jij jouw bestaansrecht.

Met deze discussie ben ik op zoek naar de activist in jou. Wat is jouw protest en welke actie heb jij ondernomen?

Laat het me weten.

Joris Peijnenborg

Ko-Ondernemer en Marketeer

OhKE & KO

Ook ik geloof dus in de kracht van je gedachten en dat ze (voor een groot deel) jouw werkelijkheid bepalen. In het verleden heb ik als ploegleider met topsporters gewerkt en het is voor mij overduidelijk dat de mentale kracht in sport de doorslag geeft (overigens wel bij mensen met voldoende lichamelijke aanleg!). Ook mijn eigen aanstelling als profploegleider, na 2 jaar als slechte amateur te hebben gefietst, kun je plaatsen in het verhaal van “positief denken” (passie, ambitie; hoe je het ook wilt noemen). Maar zoals gezegd heb ik wat kritische opmerkingen bij een te simplistische benadering van deze filosofiën.

Ten eerste zijn er over dit onderwerp een kleine 1582 boeken geschreven met allemaal min of meer dezelfde inhoud. Daarnaast zitten alle cursussen en workshops op dit gebied vol. Waarom is het dan toch nog zo’n puinhoop op deze wereld en lijken de volgers van deze cursussen in het algemeen ook niet veel gelukkiger te worden? Ik kom daar straks op terug!

De Amerikaanse droom

Ten tweede is deze stroming, die ik voor het gemak maar even op één hoop gooi onder de noemer “positief denken”, vaak geschoeid op Amerikaanse leest. Succes wordt meestal gezien als welvarend, de top bereiken, bekend zijn, enzovoorts. Waar dat van ten koste is gegaan wordt meestal onvermeld gelaten. Dat diegene zijn kinderen tegenwoordig nog nauwelijks spreekt of dat hij dat ten koste van zijn medewerkers bereikt heeft horen we niet. Succesvol zijn wordt in deze stromingen zelden afgemeten aan waarden als: een goede echtgenoot; liefdevolle vader of dienstbare leider voor zijn personeel. Dus is het, voor je begint te wensen, eerst belangrijk om vast te stellen wat jij zelf succesvol vindt, en tegen welke prijs je dat zou willen bereiken. Want anders zou het eindresultaat wel eens tegen kunnen vallen.

Ontevredenheid of gelukkig zijn

Ten derde; als je deze theorie consequent volgt, zou je zonder doelstellingen voor de toekomst moeten werken, want in dit kader impliceert het formuleren van doelstellingen vaak een ontevredenheid met je huidige situatie. Bijvoorbeeld: als ik straks directeur ben, dan ben ik gelukkig. Als ik die klant binnenhaal dan wordt alles beter. Maar als “ontevredenheid” je huidige (onderliggende) focus is, creëer je daar volgens deze theorie meer van, je wordt dus nog meer ontevreden. Ik zeg niet dat je geen doelstellingen mag- of moet hebben, maar het werkt alleen als je tevreden kunt zijn met je huidige situatie. En dat je dus je perceptie moet richten op datgene wat je wel hebt en waar je nu goed in bent, en niet op wat je niet hebt of (nog) niet kunt.

Dus al met al geloof ik in de kracht van je gedachten, maar ik word een beetje moe van alomvattende verklaringen hieruit. Zelfs natuurrampen worden verklaard vanuit deze theorieën. Maar soms gebeuren er gewoon dingen die ons verstand te boven gaan. Natuurlijk kan- en moet je van tegenslagen leren; en dat is ook wellicht het belangrijkste voor ons als ondernemers. Want ondernemen in een succesperiode is gemakkelijk, maar je herkent de ondernemer aan hoe hij/zij met tegenslagen om kan gaan. Ga je bij de pakken neerzitten of spuug je een keer in je handen?

Wilde paarden

Terugkomend op de vraag “waarom de wereld in deze toestand verkeert?”  ondanks het groeiende bewustzijn dat “het allemaal anders moet ”. Mijns inziens is denken belangrijk, maar zonder bijbehorende actie is het van beperkte waarde. Sociaal bewustzijn is leuk, maar zonder sociaal gedrag hebben we daar niet zoveel aan. Het denken is sowieso een  overschat fenomeen. En dan bedoel ik niet het functionele denken, maar de gedachten die je parten spelen, terwijl je handeling van dat moment aandacht vereist . In dat opzicht is de uitspraak van een indianen opperhoofd wel aardig: “Je gedachten zijn als een wilde paarden. Als je ze niet temt nemen ze jou overal mee naar toe”

Positief denken is hard werken

En om je gedachten onder controle te krijgen vraagt wat meer dan het lezen van een boek of het volgen van een workshop. Alhoewel dat wel een goede openingen kunnen zijn. Dus een verhaal is leuk en waardevol, gisterenavond ook, maar om te stellen dat iedereen dit zo even kan bereiken gaat mij veel te ver. Aandacht houden bij wat je doet, is namelijk hard werken. En ook daar is weer een leuke link voor ons als ondernemers: Ondernemen is werkwoord, en vereist ook coninue onze focus en aandacht. Ik wens iedereen veel succes bij het temmen van zijn paarden en ze aan te sporen in een positieve richting!

Peter Verbeek

Veel netwerkbijeenkomsten zou je kunnen beschouwen als een bordje met fruit, waaruit iedereen wil eten, maar waar slechts weinigen bereid zijn om daar wat in te leggen. Kijk dus eerst goed wat jij voor de mensen in jouw netwerk kunt betekenen en geef eens wat weg.

Iedereen doet graag zaken met iemand die hij sympathiek vindt en zeker met iemand die hem al eens geholpen heeft. Opdrachten worden nog steeds in grote mate gegund, ook al denken we vaak op rationele gronden te beslissen. Het persoonlijke aspect is minstens zo belangrijk dan wat je zakelijk te bieden hebt. Je hebt geluk als je op basis van een kort gesprekje en een visitekaartje een opdracht binnen haalt, maar verwacht dit niet.

Eerst de hobby dan de elevatorpitch

Dat wil niet zeggen je elevatorpitch overbodig wordt, maar je moet je afvragen of dit nu het eerste is wat je met een potentiële relatie gaat bespreken. Wellicht heb je een gezamenlijke hobby/interesse/vrienden, waardoor je in staat bent direct een veel leuker, en uiteindelijk dus nuttiger, contact te maken. De beste relaties ontstaan uit oprechte contacten; vaak op momenten dat je het niet verwacht en niet door een uit je hoofd geleerd zinnetje. Luisteren is dan ook een veel belangrijkere vaardigheid dan direct jouw kwaliteiten beginnen te noemen.

Velen verwachten ook snel resultaat van hun “inspanningen”. Als ze iemand drie keer gesproken hebben, en er komt ogenschijnlijk geen opdracht uit, wordt deze persoon verbannen naar de niet kansrijke leads. En daar kun je nu juist niets zinnigs over zeggen. Het is altijd interessant om je contacten te onderhouden. Als ploegleider van een wielerploeg heb ik tien jaar geleden mensen in de auto meegenomen, waarvan ik destijds nooit had kunnen vermoeden dat ze me nu zakelijk van pas zouden komen, maar dat doen ze inmiddels wel!

Onderzoek laat tevens zien dat je iemand, afhankelijk van het gekozen medium, vijf tot zeven keer moet benaderen alvorens je in zijn/haar “top of mind” bent beland. Dat is een leuke theorie, die alleen werkt als je het echt meent en niet alleen maar probeert om opdrachten te scoren.

Ben lekker jezelf

De bottomline is: Blijf vooral netwerken, maar concentreer je helemaal niet meer op wie zakelijk interessant zou kunnen zijn. Ben gewoon lekker jezelf, want veel leuker en interessanter dan jezelf kun je niet worden. En als je een leuk contact hebt, onderhoud dat dan. Naast dat het voor beiden plezierig is, weet je nooit hoe de bekende koe de haas vangt…

Peter Verbeek, OhKE & KO